آقا مگر بهانه کنم اشک دیده را

تا لحظه ای نظاره کنی بغض سینه را
قهرت که اینچنین دلِ ما را ربوده است
مهرت چه می کند شرر وارهیده را
تنها میان صحن حرم سیر می کنم 
شاید کرم کنی و نوازی غریبه را
آقاترین غریب! چه زیباست غربتت
با این لقب چه می شکنی قلب شیعه را
باید کمی کنار ضریحت عطش شوم
تا تر کنی به می لبِ خشکِ تکیده را
با پای دل نیآمده ام لاف می زنم!
اما  خودت ببین نمِ نم نم چکیده را
مولا شنیده ام که سه جا یاد می کنی
از بابِ لطف، زائر قامت خمیده را  
اول زمان رفتن جان از تنش به مرگ
بار دگر به گاه سؤال از عقیده را
گفتی برای سیر صراطت غمین مباش
با من! به شرط آنکه بیاری زمینه را
آری زمینه اش دو سه جو معرفت بُود             
آن گاه یک سلام و بگیر این عطیّه را
از گنبدت ستاره ی شب نور می برد
تا روشنی دهد بقیعِ مدینه را
واللَه که طفلِ عشق، نوآموز مکتب است
جایی که مهر توست گِلِ هر آفریده را
هر شب دوباره اشک بهانه ست دستِ من
تا لحظه ای نظاره کنی بغض سینه را
رمضان المبارک/ مشهد مقدس
حمیدرضا مهدوی ارفع
بعدنوشت: دلم برای حرم،اداره،بچه های گلش و روزهای پرکار نزدیک به دهه کرامت عجیب تنگ شده...

راهرو یک نقطه عطف در زندگی من بود...
نه این که قبل از این اتفاق‌هایی از این دست نداشته باشم یا بعد از راهرو اتفاقی برای من نیافتاده باشه...
چه بسا خیلی زیاد هم بوده... از ورودم به اتحادیه بگیرید تا تمام اتفاقات ریز و درشتی که در این سال‌ها امروز من را ساخته‌اند... اما با این حال راهرو از جنس دیگری است برای من...
امروز به دست تقدیر راهرو برای من جاوادانه می‌شود...
شما بخوانید مهمترین روز زندگی...